شنیدم شکوه های شاپرک را که شب پیشین

چنین با آسمانی  از انیران قصه ها می گفت،

یکی از قصه ها، صحرا 

چنین می گفت

خدایا ای همه زیبایی و احساس

تویی آن آسمانی تر از آب و خاک

بگو آن پشت صحرا ها

که گویندش کنام هر چه شیطانست

چرا رنگ سپیدی مرده و روزش پریشان است

بگو آن جا که روزی هر بهارش طعنه بر اعجاز حق می داشت

بگو حالا چرا سوزان و گریان است

چرا ابر بهارش اشک خشکیدست

چرا دست زمانش سخت کوبیدست

بگو بعد از همه نعمت و ورا کفرش چه بود و این زبر دادن چرا بودش

بگو گل های مرمر از چه جای یاس و شب بو را گرفتند و شقایق از چه خارا شد

بگو دریای آبی از چه جایش را به مردابان مشکی داد و ققنوس زاده اش را از چه آتش زد

چرا جای کبوتر ها و آواز پرستو ها، کمین کرکس و هوهوی جغد آمد

چرا احساس غم شب را ورق می زند

چرا چشمان شبنم گریه ها می کرد

چرا خشکی گلومان را فشرد و آتشی سوزان به دلهامان فرود آمد

چرا این شد چنین آمد

به هر اشکی که از چشمش به روی گونه ی خشکش رها می شد

دل آن آسمانی تر چنان می شد

نشد کز صبر بس بی انتهایش حاصلی چون بس صدایش زد

تو ای زیباترین موجود خلقت ای ثمین صورت

به سنگان زمین گرم

ستم را کم روا کردن

و یا بی جا روا کردن

چه توفیق است

سنگ سنگ است

اگر از جای برخیزد

و یا شب را فرو ریزد

بدان دستش چونان گیرم

که ظلم از جای برخیزد بریزد

اشک بر صحرا و بگریزد                                        

                                                              مینا دلفان آذری   

سرزنش کردن دوای مردم بیمار نیست

گر تو میدانی بگو الگوی هر رفتار کیست؟

تو میگویی بپو این ره چه بسیار و چه کم

من نمیدانم به جد فرق کم و بسیار چیست

گر که کم باشد غلط بسیار هم سان آید ش

مشکل این است کسی از خبط کم بیزار نیست

کس ندید خبط تورا پس این چنین واعظ شدی

من نمیدانم کسی در این جهان بیدار نیست؟

چه خوش گفت شاعری آگه ز من در این جهان

هیچ شعری هم دگر بر من چنین پر بار نیست

کاش می آورد مستی هر حرامی چون شراب

آن زمان معلوم میشد در جهان هشیار کیست

                                                                حامد احمدی